حیف نمی‌شوم

- حیف‌شد كه دَرسَت را ول كردی، اگر ادامه می‌دادی مهندس صنایع خوبی می‌شدی.
یك روز توی انبار محل كار، وقتی انبار‌گردانی، بعد از اینكه برای حل یك مشكل ایده دادم این را شنیدم. بار اول بود كه همچین‌چیزی می‌شنیدم. اینكه واقعا حیف شد. حیف شد؟ واقعا حیف شد؟
 قبل از اینكه این مشكلات تازه پیش بیاید و اجازه ندهند درس بخوانم حتی بهش فكر هم نكرده‌بودم. وقتی تصمیم گرفتم درسم را ول کنم دقیقا می‌دانستم چه می‌خواهم. حالا هم می‌دانم. ولی مشكل اینجاست كه چیزی كه می‌خواهم را حالا به نظر می‌آید دیگر نمی‌توانم داشته‌باشم. حالا فكر می‌كنم شاید به جای اینكه فكر كنم كه چه می‌خواهم باید فكر كنم كه چه می‌توانم بخواهم.
دارم از خودم دور می شوم. نمی توانم چیزی بخوانم، نمی توانم موسیقی بشنوم، نمی توانم فیلم یا تئاتر ببینم. نه به خاطر زمان، فکرم آماده نیست. نمی‌توانم چیزی بفهمم، نمی‌توانم لذت ببرم.
فردا باید برای ثبت نام دانشگاه بروم. نمی دانم ثبت نامم می کنند یا نه. حتی اگر می‌دانستم که مرا راه نمی‌دهند، باز هم می‌رفتم.
گمان کنم نوشته هم مثل ذهنم آشفته شده. همه چیز این چند وقته آشفته‌ست. دور شده‌ام از همه چیز خودم. ولی نمی‌خواهم اینطور كوتاه بیایم. نمی‌خواهم فكر كنم به چیزهایی كه می‌شنوم. حیف نمی‌شوم.